Knowledge

ေ႐ႊတိဂုံဘုရားႀကီးႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနၿပီး ေက်ာက္႐ုပ္ျဖစ္သြားသည့္ (ေမာင္ကံ)သမိုင္းေၾကာင္း

ေ႐ႊတိဂုံဘုရားႀကီးႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနၿပီး ေက်ာက္႐ုပ္ျဖစ္သြားသည့္ (ေမာင္ကံ)သမိုင္းေၾကာင္း

တစ္ခါက ဒဂုံၿမိဳ႕တြင္ ႐ိုးသားစြာ လယ္ယာလုပ္ကိုင္ေသာ ေမာင္ကံအမည္ရွိ လူငယ္တစ္ဦး ရွိေလ၏။ လြန္စြာသန္မာထြားက်ိဳင္းသည္ ဆို၏။ တစ္ေန႔တြင္ ရေသ့တစ္ပါးက (မူကြဲမ်ားတြင္ ေဇာ္ဂ်ီဟုလည္းဆို) မိမိ၏ ထြက္ရပ္လမ္းအတြက္ လိုအပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္လိုက္ရွာရာ ေမာင္ကံအား ေတြ႕သျဖင့္ မိမိအား ကူညီပါမည္လားေမးျမန္းရာ ေမာင္ကံလည္း ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ လက္ခံေလ၏။

သို႔ရာတြင္ ရေသ့က ေမာင္ကံ၏ သတၱိကိုစမ္းလိုသျဖင့္ ငါခုန္သလို လိုက္ခုန္စမ္းပါလွည့္ ဟုဆိုကာ ကန္တစ္ခုအားခုန္ေက်ာ္ျပေလ၏။ ကန္မွ ာအေတာ္က်ယ္ေသာ္လည္း ရေသ့မွာ ေခ်ာေမာစြာပင္ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ေရာက္ေလ၏။ ေမာင္ကံလည္း မာန္ကိုသြင္း၍ ခုန္ေသာ္လည္း ရေသ့က တန္ခိုးျပေသာေၾကာင့္ ကမ္းေပၚမေရာက္ဘဲ ေဘာင္ေပၚက်ကာ ကန္ပဲ့သြားေလ၏။ ( ထိုအရပ္ကို ယေန႔တိုင္ ကံဘဲ့ဟု ေခၚေလသည္။)

ထို႔ေနာက္ ရေသ့က ေမာင္ကံအား စည္းတစ္ခု တားေပးကာ ေဆးလုံးသုံးလုံး ေပးေလ၏။ မိမိက ေပါက္ဟုေအာ္လွ်င္ ေဆးတစ္လုံးသာ ေပါက္ရန္မွာကာ မည္သည့္ရန္သူလာလာ စည္းကို မေက်ာ္ရန္ မွာၾကားေလ၏။ ပထမ တစ္ေခါက္တြင္ ဆင္႐ိုင္းအုပ္ႀကီး သည္လည္းေကာင္း၊ ဒုတိယအေခါက္တြင္ မိုးႀကိဳးမုန္တိုင္းမ်ားက်၍ လည္းေကာင္း၊တတိယအေခါက္တြင္ ဘီလူးသရဲမ်ား ေရာက္၍ေသာ္လည္းေကာင္း အေႏွာင့္အယွက္မ်ား လာေသာ္လည္း ေမာင္ကံသည္ တည္ၿငိမ္စြာ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့သည္ ဆို၏။ ရေသ့လည္း ထြက္ရပ္ေပါက္၍ အလိုျပည့္သည့္အခါ ေမာင္ကံကိုေက်းဇူးတင္သျဖင့္ ေျမလွ်ိဳးမိုးပ်ံ ႏိုင္ေသာ လွံရွည္ကို ေပးအပ္ခဲ့ေလ၏။

ေမာင္ကံလည္း ထိုလွံပ်ံ တန္ခိုးျဖင့္ လွည့္လည္သြားလာရင္း ဂႏၶာလရာဇ္တိုင္း(တ႐ုတ္ျပည္)ထိ ေရာက္ကာတ႐ုတ္ဥတည္မင္း၏ သမီးေတာ္ၾကင္စာရီႏွင့္ ေတြ႕ေလ၏။ ၾကင္စာရီမွာလည္း အစြမ္းထက္ေသာ မြန္လူစြမ္းေကာင္းအား ေမတၱာသက္ဝင္ ႏွစ္သက္သြားကာ မ်ားမၾကာမီ ခ်စ္သူမ်ား ျဖစ္သြားၾကေလ၏။ လအနည္းငယ္ အၾကာတြင္ ပဋိသေႏၶခေလ၏။ ထိုအေၾကာင္းကို ဥတည္မင္း သိလွ်င္ ေမာင္ကံအားေခၚ၍ “မြန္လူစြမ္းေကာင္းငယ္၊ သင္တို႔ဟံသာဝတီျပည္မွ တန္ခိုးႀကီး ဘုရားေ႐ႊတိဂုံတြင္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဆံေတာ္အစစ္ကို ဌာပနာထားသည္ မဟုတ္တုံေလာ၊ ငါလည္း ကိုးကြယ္ခ်င္ပါ၏။ ငါ့ထံသို႔ ဆံေတာ္မ်ား ေဆာင္က်ဥ္းေပးၿပီးသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ သင့္အား သမီးေတာ္ႏွင့္ ထိမ္းျမားကာ အိမ္ေရွ႕အရာေပးအံ့”

ေမာင္ကံလည္း ခ်စ္ရသူႏွင့္ ေဝးမည္စိုးသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေဆာင္ယူမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ကတိေပးကာ လွံရွည္အားခြလ်က္ ေမြးရပ္ေျမသို႔ ပ်ံထြက္ခဲ့ေလ၏။ ၾကာျမင့္စြာ ပ်ံသန္း၍ တစ္ေနရာသို႔အေရာက္တြင္ ေမာၿပီဟုဆိုကာ လွံကို ေထာက္လ်က္နားေလ၏။ (ထိုအရပ္ကို ေမွာ္ဘီဟု ယေန႔တိုင္တြင္ေလ၏)

အေမာေျပ၍ ဆက္လက္ပ်ံသန္းရင္း စမ္းေခ်ာင္းတစ္ခုကိုေတြ႕၍ ေရဆင္းေသာက္ခဲ့ေသးသည္ဆို၏။ (ထိုအရပ္ကို စမ္းေခ်ာင္းဟု ယေန႔တိုင္ တြင္ေလ၏။) ထို႔ေနာက္ ဆက္လက္ပ်ံသန္းခဲ့ရာ ေ႐ႊတိဂုံေစတီေတာ္ကို ၾကည့္လွ်င္ ျမင္ႏိုင္သည့္ ေနရာသို႔ေရာက္ေလ၏။ (ထိုအရပ္မွာ ယေန႔ ၾကည့္ျမင္တိုင္ ဟုေခၚေသာအရပ္ပင္ ျဖစ္သည္။)

တစ္ေနရာတြင္မူ ေမာင္ကံသည္ ရပ္၍စဥ္းစား၏။ “ဘုရားဆံေတာ္ကို ခိုးယူျခင္းမွာ အကုသိုလ္ ႀကီးမားေပမည္။ အို မျဖစ္ေခ်ပါဘူး။ ဆံေတာ္မပါလွ်င္ ၾကင္စာရီ ႏွင့္ေဝးရခ်ည့္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေ႐ႊတိဂုံတိုင္ေအာင္ သြားေတာ့မည္။” ( ထိုအရပ္ကို ေ႐ႊဂုံတိုင္ဟု ယေန႔တိုင္ တြင္ေလ၏)

ဘုရားကို ျမင္ရေသာ္လည္း အကုသိုလ္ အလုပ္လုပ္မည့္ေမာင္ကံသည္ လမ္းလည္လ်က္ ေနေလ၏။ တစ္ေနရာတြင္ ႀကီးမားေသာ ေႁမြႀကီးတစ္ေကာင္က ေမာင္ကံအား တားေလ၏။ သို႔ေသာ္ ထိုေႁမြႀကီးမွာ ေမာင္ကံလက္ခ်က္ျဖင့္ဇီဝိန္ခ်ဳပ္ေလသည္။ (ထိုအရပ္ကို တားေႁမြဟုေခၚရာမွ ယေန႔ တာေမြ ျဖစ္လာေလသည္။)

ေနာက္ဆုံး ေ႐ႊတိဂုံေစတီေတာ္သို႔ ေမာင္ကံေရာက္ရွိကာ ဆံေတာ္တြင္းသို႔ လွံကိုစိုက္ခ်ကာ ဝင္ေလ၏။ ဓားစက္၊လွံစက္မ်ားကို လွံရွည္တန္ခိုးျဖင့္ ျဖတ္ေက်ာ္ကာ ဆံေတာ္တည္ရွိရာ ေနရာအနီးသို႔ေရာက္ေလ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ႐ုတ္တရက္ ငလ်င္ေတာ္လည္းကာ ေမာင္ကံ၏ ေျခအစုံသည္ လႈပ္၍မရေတာ့ေပ။ ထိုအျဖစ္ကို ရေသ့လည္း ဒိဗၺစကၡဳျဖင့္ျမင္၍ တပည့္၏ အျဖစ္ကို သနားကာ ခ်က္ခ်င္းပင္ ဆံေတာ္တြင္းသို႔ လိုက္သြားေလ၏။ ေမာင္ကံက ၾကင္စာရီႏွင့္ ေတြ႕ခ်င္သည္ဆိုသျဖင့္ ရေသ့က တန္ခိုးျဖင့္ ေဆာင္ယူေပးေလ၏။ ၾကင္စာရီေရာက္လွ်င္ ေမာင္ကံမွာ ရင္ဘတ္ထိတိုင္ ေက်ာက္႐ုပ္ျဖစ္၍ ေနၿပီျဖစ္သည္။ ေမာင္ကံလည္း တုန္ရီေသာ ႏႈတ္ခမ္းအစုံျဖင့္ မိမိတို႔၏ ရင္ေသြးေလးကို မည္သည့္အခါတြင္မွ ျမတ္ဗုဒၶႏွင့္ ရတနာသုံးပါးကို မေစာ္ကားမိေစရန္ ဆုံးမပါဟု မွာကာ မ်ားမၾကာမီ ေက်ာက္႐ုပ္ ျဖစ္ေလသတည္း။

Credit-Original Uploader