Knowledge

ကျွန်ေတာ်တို့ တရားထိုင်ရင် ဘာတွေရနိုင်သလဲ

“မြတ်ဗုဒ္ဓကပြန်ဖြေတယ် ” ဘာမွမရဘူး”တဲ့။” ဒါဆိုကျေန်ာတို့ ဘာကိစ္စတရားထိုင်တော့မွာလဲတဲ့ ” ထိုသူကထပ်ပြောတယ်။မြတ်ဗုဒ္ဓက ပြန်ဖြေတယ်။”ဒါပေမယ့် ငါ့မွာဆုံးရှုံးသွားတဲ့အရာတွေကိုတော့ မင်းကိုပြောပြနိုင်တယ်၊ဘာတွေလဲဆိုတော့ ..ဒေါသ၊ မောဟ၊ အမုန်းနဲ့မေကာင်းမြင်တတ်တဲ့ စိတ်တွေဖြဈတယ်၊ဒါ့အပြင် စိတ်ထဲက အေမွာင့်တရားတွေလည်းဆုံးရှုံးသွားတယ်။တဈကိုယ်ကောင်းဆန်မှု၊ တွေဝေမှု၊ လောဘကြီးမှုဆိုတဲ့အဆိပ်ကြီးသုံးခုလည်း ဆုံးရှုံးသွားတယ် ”

လူတိုင်းဒီကမ္ဘာမြေပေါ် ရောက်လာပြီ ဆိုကတည်းကကိစ္စနွဈရပ်ကို မလွဲမသေဖြတ်ကြော်ရမယ်။မွေးဖွားခြင်းနွင့် သေဆုံးခြင်း။ကိစ္စတဈခုကိုဖြတ်ကြော်ပြီးပြီမယ့် နောက်တဈခုကိုကော ?၁။ ရေစက်ကြောင့်တွေ့ဆုံရတယ်၊ရေစက်ကုန်တဲ့အခါ ခွဲခွာကြရတယ်။လာသင့်တဲ့သူက သူ့ကိုယ်သူလာပြီး ခွဲခွာသင့်တဲ့သူကို တားမရဘူး။လာတဲ့သူကို ဝမ်းပန်း တသာကြိုဆိုပြီးခွဲခွာသွားတဲ့သူကို ျပော်ျပေ်ာကြီးလိုက်ပို့လိုက်ပေါ့။အားလုံးက ကံစီရာမံအတိုင်းပါပဲ။ ကံရေစီးနဲ့သင့်ရာကိုသဘာဝအတိုင်း စုန်သွားတာအေးချမ်းပါတယ်။

၂။ အသိဉာဏ်မြင့်တဲ့သူဟာ ဘယ်တော့မွသူ တဈပါး ပါးစပ်ထဲမွာမရွင်သန်နေဘူး၊ သူတဈပါးရဲ့အမြင်ထဲမွာ မရွင်သန်ဘူး။မိမိကိုယ်တိုင်စိတ်တဈခုထဲနဲ့အသက်ရွင်တယ်။ မိမိအကျင့်ကောင်းကိုသာဦးစားပေးတယ်။ ရေစက်ဆုံတာ၊ကုန်တာကိုဂရုမစိုက်ဘူး။ ဘာမွမလိုချင်လို့ဘာမွမေတာင့်တဘူး။ စိတ်က သဘာဝနဲ့သဟဇာတဖြဈနေတယ်။ အမြဲငြိမ်းအေးနေတယ် ။စိတ်ဟာ အမြဲလွတ်လပ်နေတယ်။ခေါင်းထဲမွာအမြဲတရားဓမ္မတို့နဲ့ျပေ်ာမွေ့နေတယ် ။ အျမားနဲ့ဆက်ဆံဖို့ မက်နြွာဖုံးအတုတပ်စရာမလိုဘူး ။

၃။ လူ့ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံးနာကျင်မှုကစိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့မကပ်တာပဲ။ သင်သိမသိ၊ဝန်ခံမခံတော့မသိဘူးပေါ့။စိတ်ကို အေးချမ်းလွပေအာင်ထားပြီးဦးနွောက်ကို အရှုပ်ထုတ်ကိစ္စတွေမစဉ်းစားခိုင်းရင် အမုန်းမပိုက်ထားတဲ့အသည်းနွလုံးတဈခုရွိရင် အသက်ရှုရတာပေါ့ပါးပြီးလူဖြဈရတာ ျပေ်ာရွင်စရာကြီးပါ။စိတ်ကို လေဟာနယ်ကြီးတဈခုလိုအမြဲရွင်းထားပြီး ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှု အခြိန်တဈခုအမြဲပေးပေးပါ။ ကုသိုလ်ကောင်းမှုလုပ်ပြီးသူတဈပါးကိုကူညီပါ။

၄။ တကယ့်တရားထိုင်ခြင်းကနာရီအရေအတွက်မဟုတ်ပါဘူး။ နားေ ကန ပန်းပွင့်လာတဲ့အသံတောင်ကြားနိုင်လောက်အောင် စိတ်ကကြည်လင်နေမယ်၊ လှိုင်းတဈခက်ြတောင်မရွိဘဲငြိမ်သက်နေတဲ့ရေပြင်တဈခုလိုဖြဈနေမယ်။ ဘာမွဆုပ်ကိုင်စရာမရွိတဲ့လေဟာနယ်ထဲကိုရောက်နေမယ်။ အိပ်ရင်းတရားမွတ်နိုင်တယ်၊ထိုင်ရင်းတရားမွတ်တယ်၊ စားရင်းတရားမွ တ်တယ်။

၅။ ဓာတ်ကြီးလေးပါးဟာ မတည့်ကြဘူး။ အမြဲတဈခုကို တဈခုတွန်းထုတ်တိုက်ခိုက်နေတယ်။ ပထဝီ၊ အာပေါ၊ဝါယော၊ တေဇော၊ဆိုတဲ့ မြေ၊ ရေ၊မီး၊ လေ။ ပထဝီဓာတ်ဖြဈတဲ့သဈသားကိုမီးက လောင်မြိုက်တယ်။ မီးကိုလေနဲ့ ရေကငြိမ်းတယ်။ သဲနဲ့ဖို့ငြိမ်းတယ်။ရေကိုမီးနဲ့အေငွ့လုပ်ပဈတယ်၊လေထဲမွာပါတဲ့ အောက်စီဂျင်ကို မီးကေလာင်ကြှမ်းတယ်။လူကိုယ်က ဓာတ်ကြီးလေးပါးနဲ့တည်ဆောက်ထားတာမို့ တဈခုကိုတဈခုအမြဲတွန်းထုတ်နေတယ်။ ဆဲလ်တွေ စဉ်ဆက်မပြတ်ဖြဈနေတယ်၊ပက်စြီးနေတယ်။ အသားဆိုတဲ့ပထဝီဓာတ်၊ သွေးနဲ့အရည်ဆိုတဲ့အာပေါဓာတ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကအဈာခေဖက်နြိုင်တဲ့ မီးဆိုတဲ့တေဇောဓာတ်၊ ရှုရှိုက်တဲ့ ကိုယ်ထဲကလေဓာတ် တဈခုကိုတဈခုအမြဲသဟဇာတ ဖြဈဖို့ကြိုးစားရင်းတိုက်ခိုက်နေကြတယ်။

၆။ ငါ ဆိုတာဘာလဲ?ငါ့ဆီမွာမက်လြုံး ရွိတယ်။ ခြေလက် ရွိတယ်။ဒါဆို မက်လြုံးကိုလူလို့ခေါ်တာလား၊ ခြေလက်ကိုလူလို့ခေါ်တာလား? ဒါဆိုမက်လြုံးဆိုတာကေကာ ဘာလဲ?မက်ြကြည်လွာကိုမက်လြုံးလို့ခေါ်တာလား၊ မက်လြုံးအဆံနက်ကိုမက်လြုံးလို့ခေါ်တာလား၊တကယ်လို့ လူကိုအလုံးကြီးတဈခုလုပ်လိုက်မယ်ဆို အဲဒီအသားလုံးကြီးကလူဖြဈေသးရဲ့လား။တကယ်တော့ပညတ်( တကယ်မရွိတာနဲ့) ပရမတ်( တကယ်ရွိတာ) ဆိုပြီးနွဈမြိုးရွိတယ်။လူဆိုတာ တကယ်တော့အေခ်ါအေဝါ် တဈခုပါ။တဈကယ်မရွိပါဘူး။ ဒါဆိုကျေန်ာတို့က တကယ်မရွိတဲ့ငါအေပါ် ဘာဖြဈလို့မာနတွေကြီးနေရတာလဲ၊ အာဃာတတွေထားနေရတာလဲ။ အားလုံးကိုနားလည်ပြီးလွတ်ခလြိုက်ပါ။

၇။ လူ့ဘဝမွာဖြဈေပ်ါလာတဲ့အရာတိုင်းကို ပိုင်ဆိုင်ချင်လို့မရပါဘူး၊ဖြတ်သန်းသွားခွင့်ပဲပေးလို့ရမယ်။ကျေန်ာတို့အားလုံးဟာအခြိန်တဈခု၊ ခေတ်တဈခုရဲ့ ဧည့်သည်အခြို့ပါ။ တဈေန့မွာကျေန်ာတို့လည်း အရာအားလုံးကိုနှုတ်ဆက်ရမွာ…

Credit: Ashin(N.D.B.T)

Unicode

ကျေန်ာတို့ တရားထိုင်ရင် ဘာတွေရနိုင်သလဲ “မြတ်ဗုဒ္ဓကပြန်ဖြေတယ် ” ဘာမွမရဘူး”တဲ့။” ဒါဆိုကျေန်ာတို့ ဘာကိစ္စတရားထိုင်တော့မွာလဲတဲ့ ” ထိုသူကထပ်ပြောတယ်။မြတ်ဗုဒ္ဓက ပြန်ဖြေတယ်။”ဒါပေမယ့် ငါ့မွာဆုံးရှုံးသွားတဲ့အရာတွေကိုတော့ မင်းကိုပြောပြနိုင်တယ်၊ဘာတွေလဲဆိုတော့ ..ဒေါသ၊ မောဟ၊ အမုန်းနဲ့မေကာင်းမြင်တတ်တဲ့ စိတ်တွေဖြဈတယ်၊ဒါ့အပြင် စိတ်ထဲက အေမွာင့်တရားတွေလည်းဆုံးရှုံးသွားတယ်။တဈကိုယ်ကောင်းဆန်မှု၊ တွေဝေမှု၊ လောဘကြီးမှုဆိုတဲ့အဆိပ်ကြီးသုံးခုလည်း ဆုံးရှုံးသွားတယ် ”

လူတိုင်းဒီကမ္ဘာမြေပေါ် ရောက်လာပြီ ဆိုကတည်းကကိစ္စနွဈရပ်ကို မလွဲမသေဖြတ်ကြော်ရမယ်။မွေးဖွားခြင်းနွင့် သေဆုံးခြင်း။ကိစ္စတဈခုကိုဖြတ်ကြော်ပြီးပြီမယ့် နောက်တဈခုကိုကော ?၁။ ရေစက်ကြောင့်တွေ့ဆုံရတယ်၊ရေစက်ကုန်တဲ့အခါ ခွဲခွာကြရတယ်။လာသင့်တဲ့သူက သူ့ကိုယ်သူလာပြီး ခွဲခွာသင့်တဲ့သူကို တားမရဘူး။လာတဲ့သူကို ဝမ်းပန်း တသာကြိုဆိုပြီးခွဲခွာသွားတဲ့သူကို ျပော်ျပေ်ာကြီးလိုက်ပို့လိုက်ပေါ့။အားလုံးက ကံစီရာမံအတိုင်းပါပဲ။ ကံရေစီးနဲ့သင့်ရာကိုသဘာဝအတိုင်း စုန်သွားတာအေးချမ်းပါတယ်။

၂။ အသိဉာဏ်မြင့်တဲ့သူဟာ ဘယ်တော့မွသူ တဈပါး ပါးစပ်ထဲမွာမရွင်သန်နေဘူး၊ သူတဈပါးရဲ့အမြင်ထဲမွာ မရွင်သန်ဘူး။မိမိကိုယ်တိုင်စိတ်တဈခုထဲနဲ့အသက်ရွင်တယ်။ မိမိအကျင့်ကောင်းကိုသာဦးစားပေးတယ်။ ရေစက်ဆုံတာ၊ကုန်တာကိုဂရုမစိုက်ဘူး။ ဘာမွမလိုချင်လို့ဘာမွမေတာင့်တဘူး။ စိတ်က သဘာဝနဲ့သဟဇာတဖြဈနေတယ်။ အမြဲငြိမ်းအေးနေတယ် ။စိတ်ဟာ အမြဲလွတ်လပ်နေတယ်။ခေါင်းထဲမွာအမြဲတရားဓမ္မတို့နဲ့ျပေ်ာမွေ့နေတယ် ။ အျမားနဲ့ဆက်ဆံဖို့ မက်နြွာဖုံးအတုတပ်စရာမလိုဘူး ။

၃။ လူ့ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံးနာကျင်မှုကစိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့မကပ်တာပဲ။ သင်သိမသိ၊ဝန်ခံမခံတော့မသိဘူးပေါ့။စိတ်ကို အေးချမ်းလွပေအာင်ထားပြီးဦးနွောက်ကို အရှုပ်ထုတ်ကိစ္စတွေမစဉ်းစားခိုင်းရင် အမုန်းမပိုက်ထားတဲ့အသည်းနွလုံးတဈခုရွိရင် အသက်ရှုရတာပေါ့ပါးပြီးလူဖြဈရတာ ျပေ်ာရွင်စရာကြီးပါ။စိတ်ကို လေဟာနယ်ကြီးတဈခုလိုအမြဲရွင်းထားပြီး ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှု အခြိန်တဈခုအမြဲပေးပေးပါ။ ကုသိုလ်ကောင်းမှုလုပ်ပြီးသူတဈပါးကိုကူညီပါ။

၄။ တကယ့်တရားထိုင်ခြင်းကနာရီအရေအတွက်မဟုတ်ပါဘူး။ နားေ ကန ပန်းပွင့်လာတဲ့အသံတောင်ကြားနိုင်လောက်အောင် စိတ်ကကြည်လင်နေမယ်၊ လှိုင်းတဈခက်ြတောင်မရွိဘဲငြိမ်သက်နေတဲ့ရေပြင်တဈခုလိုဖြဈနေမယ်။ ဘာမွဆုပ်ကိုင်စရာမရွိတဲ့လေဟာနယ်ထဲကိုရောက်နေမယ်။ အိပ်ရင်းတရားမွတ်နိုင်တယ်၊ထိုင်ရင်းတရားမွတ်တယ်၊ စားရင်းတရားမွ တ်တယ်။

၅။ ဓာတ်ကြီးလေးပါးဟာ မတည့်ကြဘူး။ အမြဲတဈခုကို တဈခုတွန်းထုတ်တိုက်ခိုက်နေတယ်။ ပထဝီ၊ အာပေါ၊ဝါယော၊ တေဇော၊ဆိုတဲ့ မြေ၊ ရေ၊မီး၊ လေ။ ပထဝီဓာတ်ဖြဈတဲ့သဈသားကိုမီးက လောင်မြိုက်တယ်။ မီးကိုလေနဲ့ ရေကငြိမ်းတယ်။ သဲနဲ့ဖို့ငြိမ်းတယ်။ရေကိုမီးနဲ့အေငွ့လုပ်ပဈတယ်၊လေထဲမွာပါတဲ့ အောက်စီဂျင်ကို မီးကေလာင်ကြှမ်းတယ်။လူကိုယ်က ဓာတ်ကြီးလေးပါးနဲ့တည်ဆောက်ထားတာမို့ တဈခုကိုတဈခုအမြဲတွန်းထုတ်နေတယ်။ ဆဲလ်တွေ စဉ်ဆက်မပြတ်ဖြဈနေတယ်၊ပက်စြီးနေတယ်။ အသားဆိုတဲ့ပထဝီဓာတ်၊ သွေးနဲ့အရည်ဆိုတဲ့အာပေါဓာတ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကအဈာခေဖက်နြိုင်တဲ့ မီးဆိုတဲ့တေဇောဓာတ်၊ ရှုရှိုက်တဲ့ ကိုယ်ထဲကလေဓာတ် တဈခုကိုတဈခုအမြဲသဟဇာတ ဖြဈဖို့ကြိုးစားရင်းတိုက်ခိုက်နေကြတယ်။

၆။ ငါ ဆိုတာဘာလဲ?ငါ့ဆီမွာမက်လြုံး ရွိတယ်။ ခြေလက် ရွိတယ်။ဒါဆို မက်လြုံးကိုလူလို့ခေါ်တာလား၊ ခြေလက်ကိုလူလို့ခေါ်တာလား? ဒါဆိုမက်လြုံးဆိုတာကေကာ ဘာလဲ?မက်ြကြည်လွာကိုမက်လြုံးလို့ခေါ်တာလား၊ မက်လြုံးအဆံနက်ကိုမက်လြုံးလို့ခေါ်တာလား၊တကယ်လို့ လူကိုအလုံးကြီးတဈခုလုပ်လိုက်မယ်ဆို အဲဒီအသားလုံးကြီးကလူဖြဈေသးရဲ့လား။တကယ်တော့ပညတ်( တကယ်မရွိတာနဲ့) ပရမတ်( တကယ်ရွိတာ) ဆိုပြီးနွဈမြိုးရွိတယ်။လူဆိုတာ တကယ်တော့အေခ်ါအေဝါ် တဈခုပါ။တဈကယ်မရွိပါဘူး။ ဒါဆိုကျေန်ာတို့က တကယ်မရွိတဲ့ငါအေပါ် ဘာဖြဈလို့မာနတွေကြီးနေရတာလဲ၊ အာဃာတတွေထားနေရတာလဲ။ အားလုံးကိုနားလည်ပြီးလွတ်ခလြိုက်ပါ။

၇။ လူ့ဘဝမွာဖြဈေပ်ါလာတဲ့အရာတိုင်းကို ပိုင်ဆိုင်ချင်လို့မရပါဘူး၊ဖြတ်သန်းသွားခွင့်ပဲပေးလို့ရမယ်။ကျေန်ာတို့အားလုံးဟာအခြိန်တဈခု၊ ခေတ်တဈခုရဲ့ ဧည့်သည်အခြို့ပါ။ တဈေန့မွာကျေန်ာတို့လည်း အရာအားလုံးကိုနှုတ်ဆက်ရမွာ…

Credit: Ashin(N.D.B.T)