Love

ငယ္ခ်စ္ဦးနဲ႔လြဲခဲ့သူမ်ားမဖတ္ရ

ကေလးဘဝ ကိုျပန္လြမ္းမယ္ဆိုၿပီး စဥ္းစားေတာ့ အခ်စ္ဦးကို တန္းျပန္သ တိရ တာပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ

ဘာေကာင္ႀကီးေတြ မွမဟုတ္ပဲ အခ်စ္ဦး အတြက္ဆို သူရဲေကာင္းႀကီး အ ျဖစ္ရွိ ခ်င္ခဲ့ၾကတယ္။

ကေလးဘ ဝကိုျပန္ သြားတာနဲ႔ အခ်စ္ဦးဆိုတာ ကလည္း ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ရဲ႕ ဇာတ္ဝင္ခန္း တစ္ခုလိုပါပဲ။အခ်စ္ဦးလို႔ သုံးတာက Crush ဆိုတဲ့စကားကို ကေလးဘဝက မသိခဲ့ေသးတာေရာ Crush တယ္ဆိုတာထက္ၿပီးျမတ္ႏိုးခဲ့ မိတာၾကာင့္ေရာပါ ။

ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလုံးႏွစ္သက္ၿပီး ျပန္တမ္း တၾကတဲ့အျဖဴ စိမ္းေက်ာင္ းသား ဘဝမွာဆို မနက္မိုးလင္းလို႔ေက်ာင္းေရာက္တာနဲ႔ ကိုယ့္အဖြဲ႕ေလးနဲ႔ကိုယ္ ကေလးတို႔သဘာ ဝေဆာ့မယ္ ကစားမယဒီလိုနဲ႔အခ်ိန္ကုန္တတ္ခဲ့ၾက ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ဦးဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးက စိန္ေျပးတမ္း ကစားေနသလား ႀကိဳးခုန္ေနသလား ဇယ္ခုပ္ေနသလားဆို တာကိုလည္း စိတ္ဝင္တစား လို က္ၾကည့္ခဲ့ၾကဖူး မွာပါ။

အခါအခြင့္ သင့္တာနဲ႔ သူကစားေနတဲ့ ဝိုင္းထဲမွာ ကိုယ္ပါဝင္ ခြင့္ရဖို႔အသင့္ ရွိေနခဲ့ၾကဖူးတယ္ မလား၊ကြၽန္ေတာ့္ အခ်စ္ဦးဆို သူတအားေဆာ့တာက အဝတ္ကို မ်က္လုံးမွာစည္းၿပီး လက္နဲ႔လိုက္ ပုတ္တဲ့ကစားနည္း။ အဝတ္စည္းထား တဲ့သူရဲ႕ လက္နဲ႔ထိမိသူက သူ႔ေနရာကိုဝင္ယူၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ကို လိုက္ဖမ္းရေတာ့တာပဲ။

ကြၽန္ေတာ္ဆို သူေခြး႐ူး ျဖစ္တာနဲ႔ သူ႔အနားသြား အသံေပးၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေခြး႐ူးအျဖစ္ခံခဲ့ဖူးတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ မွာျဖစ္ျဖစ္ သူငယ္ခ်င္းဆို တဲ့အျဖဴေရာင္ စည္းေဘာင္ေလး ထဲကေန သူ႔အတြက္ အသင့္ရွိေနခဲ့ဖူးတယ္ဆိုပါေတာ့၊

ေက်ာင္းပထမဆုံးဖြင့္ရက္ အတန္းပိုင္ ဆရာမက အသင္းေတြခြဲ တဲ့အခါ သူနဲ႔အသင္း တူတူက်ဖို႔လည္း ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးႀကိဳး စားခဲ့ဖူးတယ္။

အခ်စ္ဦးနဲ႔ အသင္းအတူ တူျဖစ္ရတဲ့အခါ ရတဲ့အခြင့္ေရးက နည္းမွ မနည္းပဲဗ်။ စာသင္ခ်ိန္မွာမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အေနထားနဲ႔ တစ္ခုံတည္း ထိုင္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အသင္ းတာဝန္က်ရက္ဆို ေက်ာင္းကိုအေစာႀကီးလာမယ္ ။

သူကဘာတာဝန္လဲ အသင္းေခါင္းေဆာင္ ကိုေမးမယ္။ သူက ေရခပ္ရမွာလား ကြၽန္ေတာ္ကဦး ေအာင္ခပ္ေပးထား လိုက္တယ္။ သူက တံျမက္စည္း လွဲရမွာလား ကြၽန္ေတာ္က ဦးေအာင္လွဲေပး ထားလိုက္တယ္။

သူက အမႈိက္က်ဳံးရမွာလား ကြၽန္ေတာ္က ဦးေအာင္က်ဳးေပးထား လိုက္တယ္။ သူေက်ာင္းေရာက္လို႔ သူ႔တာဝန္ေတြၿပီးတဲ့အခါ သူေပ်ာ္ေန တာေလးကို ကြၽန္ေတာ္ သေဘာက်တယ္။

သူဘုရားပန္းတင္ဖို႔ ပန္းေလးဝယ္လာတိုင္း ဘုရားပန္းအိုးကို အရင္စြန႔္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ အသင့္ျပင္ထားေပးခဲ့ဖူးတယ္။ သူဝယ္လာတဲ့ ဘုရားပန္းလဲၿပီး ဘုရားကိုျပန္ ကပ္တဲ့အခါ သူမ အားကိုးတႀကီးအကူညီေတာင္းတဲ့သူဟာ ကိုယ္ျဖစ္ေနရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပ်ာ္စရာေကာင္းလဲ၊

ၿပီးေတာ့ ဘုရားပန္းျပန္ကပ္တဲ့အခါ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ဖူးစာဆိုတာကို သူနဲ႔ပါဖို႔အတြက္ ဘုရားကိုတိုးတိုးကေလးနဲ႔ အပူကပ္ခဲ့ဖူးတယ္။

ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ အိမ္ျပန္ၾကေတာ့လည္ းဘာထူးလဲ သူစက္ဘီး ထုတ္တဲ့အခါ အလြယ္တကူ ျဖစ္ေအာင္ သူ႔စက္ဘီးေဘးနားက အျခားဘီးေတြ ကိုႀကိဳရွင္းေပးထားခဲ့ ဖူးတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဆိုကြၽန္ေတာ္ သိပ္ညစ္ပတ္တာ၊

သူ႔ဘီးကို ေလေလ်ာ့ထားၿပီး သူလာမွသတိေပး ကိုယ္တိုင္လိုက္ တြန္းေပးၿပီး ေလျပန္ထိုးေပး ခဲ့ေသးတာ။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူအသိမွတ္ျပဳ တာေလးကိုကြၽန္ေတာ္ ေက်နပ္ေနတာ မ်ိဳးေလဗ်ာ။

သူနဲ႔ကြၽန္ေတာ္က တစ္ရပ္ကြက္ထဲဗ် ။ အိမ္ျပန္တဲ့လမ္းတစ္ ေလွ်ာက္လည္း သူနဲ႔မတူတူေအာင္ သူျပန္တဲ့လမ္းက လိုက္ျပန္တယ္။ တျခားေကာင္ေလးေတြသူ႔နားကပ္မယ့္ အရိပ္ေယာင္ေတြ႕တာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ အရင္ကပ္ၿပီး စကားေတြႀကံဖန္ရွာေျပာခဲ့ဖူးတယ္။

သူအိမ္လမ္းထဲ သူဝင္သြားၿပီဆိုမွ ကြၽန္ေတာ္လမ္းကို ကြၽန္ေတာ္ လွည့္ျပန္ခဲ့တာမ်ိဳး။ တစ္ခါတစ္ေလ သူ႔အေဖကဆိုင္ကယ္ နဲ႔လာႀကိဳ တဲ့ရက္မ်ိဳးမွာဆို 110 Loujia ဆိုင္ကယ္ကို ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕တ႐ုတ္စက္ဘီးေလး နဲ႔အမွီနင္းၿပီး သူ႔ျမင္ေအာင္ အားထုတ္ခဲ့ေသးတာ။

သူမ မသိတဲ့ သူမရဲ႕ သူရဲေကာင္းႀကီး အျဖစ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တာဝန္ေပးၿပီး ဂုဏ္ယူခဲ့ရ ခ်ိန္ေတြေပါ့ဗ်ာ၊ဒါေပမယ့္လည္း အခ်ည္းႏွီးေတြပါပဲ။

အ ထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝ က်ဴရွင္ေတြ ဝိုင္းေတြ ေဘာ္ဒါေတြၿပိဳင္လာတဲ့အခါ ဓနရွင္ေတြရဲ႕ပညာေရးအသိုင္းဝိုင္းကို ကြၽန္ေတာ္မွ လိုက္မၿပိဳင္ႏိုင္ခဲ့တာ။ ရွစ္တန္းႏွစ္မွာ သူကေက်ာင္းေျပာင္းတယ္။

ၿပီးေတာ့ နာမည္ႀကီးေဘာ္ဒါ တစ္ခုမွာ တက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ရပ္ကြက္ထဲ က်ဴရွင္တစ္ခုမွာ ဘယ္သူမွမဖတ္တဲ့ ကဗ်ာေတြေရးၿပီး အသည္းေတြ ထိုင္ကြဲေနခဲ့ဖူးတယ္။

ဆယ္တန္းႏွစ္က် သူအိမ္ကို ျပန္လာတယ္။ ေဘာ္ဒါမွာမေနဘဲ အျပင္ဝိုင္းေတြ လိုက္တက္ဖို႔တဲ့။ ကြၽန္ေတာ္က စာမေတာ္ေပမယ့္ ဝီရိယ သိပ္ေကာင္းတယ္။

မနက္အေစာႀကီးငါးနာရီထ တယ္ သူသြားမယ့္ စာသင္ဝိုင္း လမ္းမွာသြားႀကိဳ ေစာင့္တယ္။ ၿပီးေတာ့လိုက္ပို႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေဝးကေနပါပဲ။ သူကေတာ့ သိမွာလည္း မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ဆယ္တန္းေတြ ၿပီးၾကေတာ့ သူကရန္ကုန္မွာ ပုဂၢလိက တကၠသိုလ္ တစ္ခုသြားတက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကနယ္မွာ က်န္ခဲ့တယ္။ အခ်စ္ဦးဟာ လူတိုင္းနဲ႔လြဲတယ္ ဆိုတဲ့စကားကို ကြၽန္ေတာ္ သိပ္မုန္းတယ္။

ရွစ္တန္းႏွစ္တေ န စလြဲသြားတဲ့ ေကာင္မေလးဟာ အခုဆို ဘြဲ႕ေတြရလို႔ အလုပ္ေတြေတာင္ဝင္ေနၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ကေတာ့ လြဲေနတုန္းပဲ၊Back to childhood တဲ့ကြၽန္ေတာ္လည္း အမွတ္တရေတြ သိပ္ေရးခ်င္တာနဲ႔ ေတြးမိခဲ့တယ္။

သတိရမိတာကလည္း ေဝးခဲ့ရတဲ့ အခ်စ္ဦးပဲ။ အျပန္အလွန္မ ခ်စ္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ထာဝရအခ်စ္ဦး လို႔ေတာ့သုံးခြင့္ရွိတယ္မလား၊

Facebook ေတြေခတ္စားလာေတာ့ သူ႔အေကာင့္ေလး ကိုကြၽန္ေတာ္ အပ္မိေသးတယ္။ ႏွစ္ေတြအၾကာႀကီးေစာင့္ ရက်ိဳးနပ္ပါတယ္။ အေကာင့္လက္ခံၿပီး သိပ္မၾကာဘူး သူ႔အတြက္ေရးတဲ့ ကဗ်ာေလးဖတ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘေလာ့သြားေလရဲ႕ ၊

ဟုတ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အားလုံးထဲ ကတခ်ိဳ႕တစ္ဝက္ဟာ အခ်စ္ဦးနဲ႔ လြဲခဲ့သူခ်ည္းပါပဲ ။ မေပါင္းဖက္ရတဲ့ဇာတ္လမ္း နီးစပ္ခြင့္ မရွိတဲ့ဇာတ္ လမ္းေတြကိုမွ အၿမဲတမ္းတမိေန တဲ့ကေလးဘဝရဲ႕ အမှတ်တရအခ်ိဳ႕ေပါ့ဗ်